Burhan Öçal: Ses çıkarmayan şeyleri evde tutmam bile  
Kelebek 22 Mart 2008

Burhan Öçal, "Amacım, Burhan Öçal sound'u yaratmak. Ses çıkarmayan şeyleri evde tutmam bile" diyor.


Çıkardığı her albümde çıtayı biraz daha yukarı çeken, verdiği her konserde hayran kitlesini genişleten Burhan Öçal, "Amacım, Burhan Öçal sound'u yaratmak. Benim için ritim önemli. Sandalye, tahta getirsinler onları da çalarım. Ses çıkarmayan şeyleri evde tutmam bile" diyor.

Müzikteki başarınıza geçmeden önce, bize biraz kendinizden söz eder misiniz? Müzisyen bir ailenin çocuğu olarak doğdunuz, peki ya sonrası...


- Ailem amatör müzisyendi. Dedem beyaz Araplar’dan, anne tarafım ise Kırgız Pomakları’na uzanır. Åžu mix’e bakın, muhteÅŸem! Bir kere, genetik miras açısından çok ÅŸanslıydım. Kırklareli’nde doÄŸdum. Bizim ailede ÅŸarkı söylemek çok önemliydi. Hanendelik yani vokalistlik hep yapılan bir olaydı. TaÅŸ plaklardan, oradan buradan duyduklarıyla bateri çalardı babam, 1932 senesinde Kırklareli’nin ilk caz kuartetini kurmuÅŸtu. Ben de yaratıcı bir çocuktum. Banyomuzun duvarında asılı duran galvaniz leÄŸenleri, gong gibi kullanırdım. EskimiÅŸ süpürgelerin koçanından davul tokmağı yapar, öyle langur lungur vururdum.

24 yaşında, ne çocuk ne de olgun sayılırken hayallerinizin peşinden yurtdışına gitmek nasıl bir heyecandı?

- Benimkisi biraz rizikoydu... Herkes göze alamaz. Ä°ki büyük hayalim vardı gençken, ya Hollywood starı olacaktım ya da New York’ta caz yaparak parlatacaktım yıldızımı. O yılların Türkiye’sinde, kültürü ve sanatı teÅŸhir edecek mekan yoktu. Aklım fikrim hep yurtdışındaydı. Bıkmıştım düğünlerde çalmaktan. Hayal kurmak ve onların peÅŸinden gitmek için ideal bir dönemdi 24 yaşım... Muzaffer Tema, babamın arkadaşıydı. Los Angeles’ta onu bulacaktım. KomÅŸu kasaba sanki... Ä°mkanlarım kısıtlı, mal varlığım ise cebimdeki 350 dolardan ibaretti. Karayolunu seçmeye mecbur kalmıştım. Önce Ä°sviçre’ye; kan kardeÅŸimin yanına savruldum. Takıldım kaldım orada. Gecikmeli hayat tarifesiyle yıllar sonra bir konser için gidebildim ABD’ye. Bir "movie star" olamadım ama müzikte iyi iÅŸler ortaya çıkardığımı zannediyorum.

Pek çok kiÅŸi müziÄŸe yurtdışında baÅŸladığınızı, sonra Türkiye’ye geldiÄŸinizi sanıyor. Buradaki müzik otoritelerinin sizi fark etmeleri, epey vakit aldı galiba...

- Åžov dünyasında şöhret hedeflenir. Ama benim en başından beri böyle bir kaygım yok. KeÅŸfedilmek gibi bir derdim de... Popstar muamelesi görmek isteyen kim? Konser master’ı yaptık artık, Kore’de bile fan club’ım var. Türkiye’de sevileceÄŸim diye müziÄŸimi buraya göre ayarlayamam. Ä°stanbul’da çalayım ama Londra’da da çalayım... Tek derdim evrensel olmak. Dünya müzik piyasasında bilinen bir ismim var. Seçimlerimden ötürü piÅŸmanlık duymuyorum.

Müzik aracılığı ile zamanın ve kültürlerin sınırlarını aştığınıza inanılırken, müziğiniz için "kaynaşım müziği" deniyor. Müziğinizin temelinde ne yatıyor?

- Vurmalılar, enternasyonal dili konuÅŸuyorlar. Hatta nota bile bilmeseniz olur. Farklı olan, sound’ları ve ölçüleri. Her türlü vurmalı enstrümanı çalarım. Benim için ritim önemli. Sandalye getir, tahta getir, onları da çalayım. Ses çıkarmayan ÅŸeyleri evde tutmam bile. Esas enstrümanım drum, yani bateri. Tamburu, udu, sazı, kendimi anlatacak kadar çalarım. Virtüöz deÄŸilim ama tamburdan en etkileyici sesin nasıl çıkarılacağını iyi bilirim. Aslında bütün telli çalgılarla aram iyidir, kemençe dışında... Bendir ve zil çalarım. Ä°lk eÅŸim piyanistti, ondan piyano dersleri almıştım. Notayı ise askerde öğrendim.

Saniyede 16 vuruş ile dünyanın en hızlı parmaklarına sahip olduğunuz söyleniyor, doğru mu?

- Dünyanın en iyilerini saymaya kalksanız, iki elin parmaklarını geçmez. Ben de onlardan biriyim. Tekniğim biraz farklı  
olduÄŸu için ÅŸu an saniyede 12 vuruÅŸ yapıyorum. Ä°yi eÄŸitilmiÅŸ bir askerim. Ä°stersem, 20’ye çıkarabilirim. Ve galiba doÄŸuÅŸtan "vurmalı"yım.

DEĞERLERİMİHİÇ UNUTMADIM

Osmanlı sultanlarını müzikle anmak, Pete Namlook ile ortak yürüttüğünüz bir projeydi. Serinin üçüncü albümü "Sultan Orhan"dan sonra, tahta kimi çıkaracaksınız?

- Aslında Burhan Öçal müziÄŸinin peÅŸindeyim, Osmanlı sultanlarının renkli hatırasını ise fon olarak kullanıyorum. Projenin politik bir tavrı yok. Yakında IV. Murat’ı yapacağım. Bazı padiÅŸahların ilginç özellikleri var, onları deÄŸerlendirmekten yanayım.

Sokak kültürüne yabancı değilsiniz ama aristokrat bir tavrınız var... Hem ruhunuza hem dış görünüşünüze yansıyor bu.

- Yapay katkı maddesi bulunmaz bende, doğal halim bu... Dolce Gabbana marka takım giyiyorum sahnede. Elimde tespih, belime kuşak bağlayıp, çay bardaklarının içindeki kaşıklarla dans ediyorum. Hatta bazen ayakkabılarımın arkasına basıyorum. Ne de olsa orijinali öyle... Merak duygusu uyandırıyorum önce, ardından beğeni ve alkış geliyor. Doya doya yaşadım çünkü, yaşadıklarımı biriktirdim. Değerlerimi hiç unutmadım.

Peki, karizma desek? "Turkish Clark Gable" olduğunuzu düşünen hayranlarınızın sayısı bir hayli fazla. Şov dünyasının gereklerine uymak için mi bu kadar şıksınız?

- Ä°lk izlenim çok önemli, kolay kolay silinmez hafızalardan. SeçtiÄŸiniz kıyafetler ise kendinizi anlatırken kullanabileceÄŸiniz en kestirme yoldur. Özel ÅŸeyler ilgimi çeker. GiydiÄŸim her kıyafet bana hitap etmeli, illa moda olması gerekmez. Bir keresinde Zürih’e giderken yanımdaki Kayserili sanayicinin, kolumdaki Patek Philippe saatten gözünü alamayıp sorduÄŸu "Ne iÅŸ yapıyorsunuz?" sorusuna verdiÄŸim "Darbukacıyım" cevabı da kendine has bir tarzımın olduÄŸunun göstergesi. Tabii zavallı sanayici viski üstüne viski içmiÅŸ uçuÅŸ boyunca.


Ulaşılmazın peşindeyim

Ä°ÅŸinizi yaparken neyi hedefliyorsunuz?

- Her ÅŸey bayatladı. Batı müziÄŸinde denenmeyen yenilik kalmadı. Su altında yaÅŸayan balıkların, unutulmuÅŸ kabilelerin müziÄŸini bile yaptılar. 10 yıl içinde DoÄŸu’yu da bitirirler. GeleceÄŸe bakmak lazım. Standart ÅŸeylerden hoÅŸlanmıyorum, hiçbir çekmeceye girmiyorum. Belirli bir sınıfın zevkine hizmet etmek yerine, derinliÄŸi olan çalışmalar üretiyorum. Mayamda caz var. Aslını sorarsanız, ulaşılmazın peÅŸindeyim.