14 Ağustos 2008 Hürriyet
Kırklareli az daha bizi ağlatacaktı

Emel Armutçu

BU trene bayılıyorum. Çok organize olmasına raÄŸmen, doÄŸaçlamaya da alabildiÄŸine açık olduÄŸu için... Önceki gün Sirkeci’den Kırklareli’ne doÄŸru yol alırken, Alpullu’da su almak için durduÄŸumuzda bizi beklemediÄŸimiz insanlar karşıladı.

ÇoÄŸu Alpullu Åžeker Fabrikası emeklisi kadınlar, çocuklar, meraklı yüzlerle bakıyor, "Neden burada durmuyorsunuz?" diyorlardı. "Kırklareli’ne gelin yarın" dedik. "45 dakika uzaklıkta, baÅŸkan bize otobüs ayarlasın" talebinde bulundular. Gayet yaratıcı ve bilinçliydiler. E burası da Hürriyet Treni, akan suları durdurur. Daha trenin merdivenlerinde halkla konuÅŸurken Belediye BaÅŸkanı Ahmet Durgun’u arayıp yazarımız Yalçın Bayer’e uzattım telefonu. Trenin Alpullu’da durduÄŸunu öğrenen baÅŸkan, uçar adımlarla geldi, hemen otobüsleri ayarladı. SaÄŸolsun.

Trenle yürüdüler

Ne güzel, katılım daha çok olacak mutluluÄŸuyla yol aldığımız Kırklareli’de ne oldu dersiniz? 30-35 bin arası insan, saatler gece yarısına yaklaÅŸmış olmasına raÄŸmen, ayakta saatlerdir bizi bekliyordu. Trenin iki yanından uzayan kalabalığın ucunu görmek mümkün deÄŸildi. Bundan haftalar önce, "Kimse bizi Tatvan gibi karşılamadı" demiÅŸtim. Åžimdi düzeltiyorum: Hürriyet Treni, yola çıktı çıkalı böyle karşılanmadı. Kırklareli bizi az daha aÄŸlatacaktı.

Yolda giderken insanların trene niye büyülenmiÅŸ gibi baktığını sonra anladım. MeÄŸer Kırklarelililer yıllardır boÅŸ raylara bakar dururmuÅŸ; seferler 17 yıl önce durdurulmuÅŸ. Demek o yüzden trenimiz raylardan geçen insanlar yüzünden istasyon alanına yavaÅŸ yavaÅŸ girmeye çalıştı. Pek çok insan trenle birlikte yürüdü. Ama asıl curcuna, konserden sonra Öçal ve arkadaÅŸlarının ve de enstrümanlarının ziyaret ettiÄŸi Yemekli Vagon’daydı. Trenin belgeselini çeken yönetmenimiz Ani Kingunderwood’un ÅŸahane Türkçesiyle "Dümbülekçi" Öçal, çalmaya trende de devam etti.

Ve Kırklareli’nden, benim için önemli son bir not: Bundan yıllar önce Kırklareli’de kalan son 8 Yahudi’nin hikayesini yazmıştım. Altısı 70’inin üzerinde, ikisi 50’lerindeydi. Sinagogu açabilmek için 10 kiÅŸi gerektiÄŸinden ibadetlerini yapmakta güçlük çekiyorlardı. Önceki gece, daha Kırklareli’ye varmadan aklıma düştüler. Zaman kalırsa havraya uÄŸrarım, diye düşünüyordum ki sabah birisi trene ziyaretimize geldi: Artık 83’üne basmış Yesua Kaneti. Ondan Salamon Baruh ve Suzi Alevi’yi kaybettiÄŸimizi öğrendim. "Artık hoca, ben ve Penhas Haleva ve eÅŸlerimiz, 5 kiÅŸi kaldık" dedi. Ãœzücü haberlere raÄŸmen, trenimiz eski dostlarla da kavuÅŸturmuÅŸtu bizi...

TEÅžEKKÃœRLER

Onlar 45 gün boyunca, yüzlerindeki gülümseme ve nezaketi bir an bile kaybetmeden, tüm kahrımızı çektiler: Üç öğün 80 kiÅŸiyi doyurdular, odalarımızı topladılar, her türlü şımarıklığımızı kaldırdılar. Tren Ä°nsanları adına hepsine kocaman bir teÅŸekkür: (Oturanlar soldan) Mertsa Yemek A.Åž’den garson Cemil Türker, ÅŸef Åženol MankanoÄŸlu, EÄŸitim Müdürü Cengizhan Ulusu, aşçılarımız Åžinasi Dolunay ve Ahmet DemirtaÅŸ. (Ayaktakiler soldan) TCDD yataklı servis görevlileri, Vedat Yılmaz, Ä°brahim YaÄŸan ve Fesih Sarıaltun. Tabii gidenleri unutamayız: TeÅŸekkürler Tekin Uyar, Yasin Özenç, Obez Usta Hasan Zorlu, Salon Vagon’un gözü kulağı Cemal Uysal...